در آيهء مذكوره بر وجوب حمل كرده‌اند گفته‌اند : ترتيل بيرون آوردن حروف است از مخارج خود بر وجهى كه از يك ديگر ممتاز باشند و به هم مخلوط نباشند چنانچه بتوان ميان ايشان تميز كرد - و اللَّه أعلم » . و بايد كه در حين قرائت ، به حضور دل باشى يعنى همگى دل و جان را متوجّه درگاه الهى سازى تا خداى تعالى نيز به جانب تو توجّه نمايد و اقبال فرمايد ، و همچنين بايد كه معانى قرآنى را در خاطر گذرانى و متوجّه آن شوى . و بعد از فراغ از قرائت فاتحه زمانى اندك كه گنجايش نفس زدنى در آن باشد درنگ نمائى و بعد از درنگ و قبل از گفتن بسم اللَّه قصد سورهء معيّن كرده بعد از آن بسم اللَّه بگوئى و شروع در قرائت سوره نموده رعايت تدبّر و ترتيل كنى چنان كه گذشت . و بايد كه سوره‌اى كه بعد از الحمد خوانده مىشود سورة النّبأ ، يا سورة الغاشية ، يا سورة القيامة ، يا سورة الدّهر باشد ، يا آنچه در طول مشابه اينها بوده باشد ، چنانچه روايت كرده است آن را شيخ الطّائفة در كتاب « تهذيب » بسند صحيح از امام به حق ناطق امام جعفر صادق عليه السّلام . [ آداب ركوع ] و بايد كه بعد از فراغ از قرائت سوره ، زمانى اندك درنگ نمائى چنانچه قبل از آن درنگ نمودى ، و همچنان ايستاده هر دو دست را بردارى چنان كه در تكبيرات هفتگانه بر مىداشتى . و بايد گفت : اللَّه اكبر ، و بعد از تكبير به ركوع روى ، و بايد كه دست راست را بر زانوى راست پيش از دست چپ بر زانوى گذارى ، و كف دستها را از سر زانوها پر كنى ، و انگشتان دست را از هم گشاده دارى ، و زانوها را به جانب عقب شكنى ، و پشت را آنچنان مستوى و راست نگاه دارى كه اگر قطره‌اى آب بر ميان آن ريزند به هيچ جانب حركت نكند ، چه مىبايد كه هيچ جانب آن از جانب ديگر